Διαβάζοντας για την κλιματική αλλαγή και σαν πατέρας δύο υπέροχων παιδιών από τα οποία το ένα πληρώνει με έμμεσο τρόπο στην υγεία του το κακό κλίμα του πλανήτη έκανα έναν εσωτερικό απολογισμό και μια αυτοκριτική. Αυτή η εσωτερική ανάλυση αφορούσε τον καθημερινό τρόπο ζωής μου/μας και πως αυτός υπονομεύει την ζωή αθώων ψυχών των παιδιών μας.

Κάνοντας λοιπόν αυτή την ανάλυση ξεδιάλεξα απλά καθημερινά πράγματα που μας κάνουν να ανταγωνιζόμαστε ο ένας τον άλλον σε έναν αέναο αγώνα χωρίς αποτέλεσμα, αναζητώντας ανεκπλήρωτες και φρούδες ανάγκες, υλικές και άυλες.

Ο άνθρωπος για να είναι βιολογικά υγιής χρειάζεται καθαρό αέρα, καθαρό νερό και καθαρή τροφή. Ο άνθρωπος για να είναι ψυχικά υγιής χρειάζεται αγάπη, ειρήνη και ηρεμία.

Δυστυχώς ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχει αντικαταστήσει όλα τα παραπάνω με «αξίες» υλικές και άυλες που έχουν σκοπό να κάνουν τους ανθρώπους πλήρως ανταγωνιστικούς μεταξύ τους. Καλύτερη δουλειά, καλύτερο σπίτι, περισσότερα λεφτά, περισσότερα αγαθά, πρότυπα αρρωστημένα προτεινόμενα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και όλα αυτά που δεν μας κάνουν καλύτερους αλλά χειρότερους και άκρα ανταγωνιστικούς.

Αυτά τα πρότυπα μας κάνουν να μην έχουμε χρόνο για τον εαυτό μας, για τα παιδιά μας. Μας κάνουν να τρέχουμε σε μια αέναη κούρσα χωρίς τέλος μόνο και μόνο για να ανταγωνιστούμε τον διπλανό μας.

Έχουμε χρόνο για την αγορά «αγαθών» που θα μας κάνουν «και καλά» καλύτερους από τους άλλους. Έχουμε χρόνο να φάμε junk φαγητά αλλά όχι χρόνο για να μαγειρέψουμε υγιεινά φαγητά στο σπίτι μας. Έχουμε χρόνο να διαβάσουμε ότι μας σερβίρει η βιομηχανία προσωπικοτήτων αλλά δεν έχουμε χρόνο να διαβάσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και να γίνουμε καλύτεροι.

Σίγουρα θα μου πείτε ότι όλα τα παραπάνω τα γνωρίζετε και δεν λέω κάτι καινούργιο. Μα δεν είναι θέμα αν τα γνωρίζουμε η όχι ή αν το είπα εγώ ή κάποιος άλλος είναι αν κάνουμε κάτι να τα αλλάξουμε και δεν κάνουμε. Αυτό τα κάνει να είναι πάντα επίκαιρα.

Με την δική μας απάθεια και με την λογική του «δε βαριέσαι» υπονομεύουμε το μέλλον των παιδιών μας, καταστρέφουμε τον πλανήτη μας, βαδίζουμε οι ίδιοι στην καταστροφή μας. Και η ζωή μας είναι μικρή πολύ μικρή για να νιώθουμε ότι είμαστε αιώνιοι, απλά δεν είμαστε και ο χρόνος λιγοστεύει κάθε μέρα. Τα παραπάνω ακούγονται σκληρά αλλά ακόμα και αν τώρα αλλάξουμε σίγουρα θα βοηθήσουμε έστω και λίγο να αλλάξει το μέλλον τον παιδιών μας το οποίο διαφαίνεται ζοφερό.