Η ζωή είναι ένας κύκλος λέει ο λαός και όσο και να θέλουμε να την σταματήσουμε ξαναγυρνάει πίσω. Ο Ελληνισμός στα χιλιάδες χρόνια παρουσίας του στην λεκάνη της Μεσογείου και όχι μόνο ζει αυτό το πισωγύρισμα στο «πετσί του». Είτε από τους ξένους είτε από το ίδιο το στραβό του το κεφάλι. Σήμερα πάλι ήμαστε σε ένα κομβικό σημείο που θα φανεί αν θα κάνουμε τα λάθη του παρελθόντος ή θα προχωρήσουμε μπροστά. Η ιστορία δυστυχώς προδιαγράφει το μέλλον και εμείς είμαστε από τους χειρότερους μαθητές της. 

25 Ιανουαρίου 2021, μέρα συμβολική, μέρα κομβική για το μέλλον μας ως χώρα, ως λαός, ως οντότητα ύπαρξης στην περιοχή. Μέρα που θα φανεί αν το μέλλον μας είναι υποθηκευμένο ή όχι.  Ας ελπίζουμε έστω και χωρίς ελπίδα ότι δεν θα χάσουμε την γη μας και την ιστορία μας 200 χρόνια μετά την ανακήρυξη μας ως ανεξάρτητο σύγχρονο Ελληνικό κράτος. Οι πολιτικοί έχουν στα χέρια τους το μέλλον μας το οποίο θα πρέπει να το διαχειριστούν με προσοχή, σύνεση και πατριωτισμό και να μην καθίσουν σε ένα τραπέζι ως άλλοι υποτακτικοί των ορέξεων των ξένων για την γη μας όπως στο παρελθόν. 

Αυτή η μέρα που θα καθίσουμε στο τραπέζι με το καλό παιδί των ξένων (Τουρκία) μου θύμισε τον δίσκο «Σεργιάνι στο κόσμο» του μεγάλου μας δημιουργού Γιάννη Μαρκόπουλου που με γλαφυρό και μελωδικό τρόπο παρουσιάζει την πονεμένη ιστορία του τόπου μας. Αυτού του τόπου που κάθε τυχοδιώκτης και εχθρός ζηλεύει να τον αρπάξει και να τον εκμεταλλευτεί. Εκ-μετάλλευση μια λέξη που το νόημα της το ίδιο αντικατοπτρίζει την ιστορία μας, δηλαδή την κλοπή του πλούτου μας.

Ας ελπίζουμε 200 χρόνια από την απαρχή του σύγχρονου Ελληνικού κράτους να σηκώσουμε το κεφάλι και να μην παραμείνουμε «σκλάβοι» των ορέξεων των ξένων. Να σταθούμε στα πόδια μας, στην ιστορία μας, σε αυτό που με υπερηφάνεια λέμε ότι είμαστε. «ΕΛΛΗΝΕΣ»